| تبليغات | X |
 |
 |
|
| Welcome to my Weblog |
|
کیوان  تصویر کیوان که توسط Voyager II تهیه شده است . اگر از زاویه ظاهری نگاه کنیم شاید زحل یا کیوان (Saturn) زیباترین سیاره منظومه شمسی باشد. همه ما کیوان را بوسیله حلقه یا کمربند دور آن خوب می شناسیم. از آنجایی که این سیاره بعد از مشتری بزرگترین سیاره منظومه شمسی می باشد بسادگی در آسمان شب قابل رویت می باشد. به دلیل محدودیت های تکنولوژیک تا سال 2000 دانشمندان معتقد بودند که کیوان تنها 4 قمر دارد اما بعدها معلوم شد که تعداد قمرهای کیوان می تواند از 20 و حتی 30 هم بیشتر باشد، بزرگترین قمر آن تایتان (Titan) نام دارد که دومین قمر بزرگ در منظومه شمسی نیز می باشد. Pioneer 11 برای اولین بار در سال 1979 از این سیاره دیدن کرد و بعد از آن در سالهای بعد Voyager یک و سپس Voyager دو. از جمله مواردی که Voyager II در ماموریت خود توانست به آن دست پیدا کند اثبات وجود باد، میدان های مغناطیسی، شفق صبحگاهی و همچنین رعد و برق در این سیاره زیبا می باشد. سرعت بادهایی که در قسمت استوایی این سیاره می وزد به 500 کیلومتر بر ثانیه نیز می رسد. اولین کسی که به حلقه اسرارآمیز اطراف کیوان علاقمند شد و آنرا کشف کرد گالیله (Galielo) بود. او در سال 1610 به این موضوع پی برد و ابتدا عقیده بر آن بود که این حلقه از جنس جامد می باشد. اما امروزه ثابت شده است که این حلقه از قطعات آب یخ زده تشکیل شده است که برخی از آنها در اندازه های یک اتومبیل معمولی می باشند. مجموع جاذبه کیوان و جاذبه قمرهای آن حالتی را پدید می آورند که این قطعات همواره بصورت حلقه های نازک به دور این سیاره بنظر ثابت ایستاده اند. یک روز کامل در کیوان معادل 10 ساعت و 39 دقیقه در زمین می باشد و بر خلاف آن طول مدت سال آن معادل 29.5 برابر سال زمینی می باشد. از آنجایی که مدار استوایی کیوان تقریبا" همانند زمین در 27 درجه می باشد لذا تغییرات زاویه سیاره نسبت به خورشید شبیه به زمین می باشد و در این سیاره نیز همان چهار فصل مشاهده می شود. جرم سیاره کیوان همانند مشتری از گاز می باشد و بیشترین گازی که در اتمسفر آن سیاره موجود است هیدروژن می باشد و کمی هم هلیوم و متان. جرم حجمی سیاره کیوان از آب کمتر می باشد و از این بابت در نوع خود در میان سایر سیارات منظومه شمسی یگانه می باشد. به علت سرعت حرکت کیوان به دور خود در قطب های آن نوعی حالت تخطی مشاهده می شود. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 12:32 بعد از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
زمین و 146 درجه سانتی گراد اختلاف دما  تصویر بسیار واضحی که توسط فضا پیمای شاتل از شاخ آفریقا تهیه شده است. این تصویر در سال 1993 منتشر شد. دانشمندان عمر زمین را به حدود 4.5 بیلیون سال تخمین می زنند، همچنین فسیل ها نشان می دهند که سابقه حیات بر روی کره زمین به 3.5 بیلیون سال پیش می رسد. دانشمندان معتقد هستند که زمین یگانه جرم آسمانی می باشد که توانایی پذیرش حیات به شکل و گونه ای که ما انسانها از آن انتظار داریم را در خود دارد. دلیل آن به عوامل زیادی بر می گردد که شاید یکی از مهمترین آنها وجود اتمسفر و کمربندهای مغناطیسی اطراف زمین باشد. مجموع این عوامل کره زیبای زمین را از گزند بسیاری خطرات موجود در فضا محافظت می کند. با وجود آنکه از نظر ما انسانها کره زمین بسیار بزرگ و وسیع می باشد اما از دید افرادی که به فضا سفر کرده اند کره زمین بسیار کوچک بنظر می رسد. زیبایی زمین از دید فضانوردان چهره آبی رنگ اقیانوسها و دریاهای آن است که با زمین های سبز و قهوه ای از یکطرف و ابرهای خاکستری موجود در اتمسفر ترکیب شده است. خیلی از ما بخصوص در دوران کودکی آروزی مسافرت به فضا را در سر می پرورانیم اما اگر کمی دقت کنیم خواهیم دید که همه ما به نوعی سوار بر فضا پیمای زمین با سرعت 108 هزار کیلومتر در ساعت در حال حرکت در فضا هستیم.  این تصویر در سال 1990 توسط فضا پیمای گالیله (Gailieo) از قطب جنوب تهیه شد که بوضوح قطب جنوب را نمایش میدهد. این عکس از فاصله 200 هزار کیلومتری زمین گرفته شده است. زمین سومین سیاره نزدیک به خورشید با فاصله ای حدود 150 میلیون کیلومتر میباشد. حتما" می دانید که برای زمین حدود 365.256 روز طول می کشد تا یک سفر کامل بدور خورشید داشته باشد. احتمالا" تعجب خواهید کرد همچنین اگر بدانید که یک گردش کامل زمین به دور محور خود بر خلاف تصور اغلب مردم 24 ساعت نمی باشد بلکه چیز حدود 23 ساعت و 56 دقیقه. متوسط شعاع کره زمین حدود 6378 کیلومتر می باشد، که اگر محیط دایره ای به این شعاع را حساب کنید به همان عدد معروف که همه ما می دانیم یعنی اینکه محیط زمین (یا همان کمربند استوا) در حدود 40 هزار کیلومتر میباشد، خواهیم رسید. هنگامی که از فضا به زمین نگاه می شود برخی قسمتهای آن بسیار زیبا جلب نظر می کند. یکی از این قسمت ها سومالی و شاخ آفریقا می باشد که به رنگ نارنجی متمایل به قرمز و قهوه ای روشن است، میباشد. علت آن مشخصا" کمبود آب، پوشش گیاهی خاص و وجود صحرا در این قسمت از کره زمین میباشد. از دیگر قسمتهای زیبا و مشخص کره زمین می توان به Antarictica یا همان قطب جنوب اشاره کرد که از فضا زیبایی خاصی دارد. گرمترین دمایی که تا کنون در زمین دیده شده است مربوط می شود به نقطه ای در لیبی بنام "العزیزا" که در سال 1922 در حدود 57 در جه سانتیگراد گزارش شده است. همینطور سردترین قسمت در قطب جنوب در منطقه ای بنام وستوک (Vostok) می باشد، دمای این منطقه در سال 1983 به زیر 89 درجه سانتیگراد رسید. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 12:6 بعد از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
راه شیری  یکی از تصاویری که دانشمندان بعنوان نمای بیرونی کهکشان ما یعنی راه شیری رسم کرده اند. دانشمندان به توده های بزرگی از ستاره ها که به دلیل نیروی جاذبه کنار هم قرار دارندن کهکشان (Galaxy) می گوید. شاید بدانید در تقسیم بندی کهکشان ها، آنها را درسه دسته مختلف قرار می دهند که عبارتند از مارپیچی (Spiral)، بیضوی (Elliptical) و بی قاعده (Irregular). وجه نام گذاری آنها طبیعتا" به آنگونه که این کهکشانها از بیرون دیده می شوند باز می گردد.
برخلاف تصور بسیاری از ما کهکشان راه شیری (Milk Way) یعنی جایی که زمین و منظومه شمسی جزوی از آن هست بصورت یک روبان نیست، بلکه از نوع مارپیچی می باشد. هنگامی که از بیرون به کهکشان راه شیری نگاه می کنید ممکن است آنرا بعنوان توده ای از ابر و یا غبار تعبیر کنید اما آن چیزی نیست جز تعداد غیرقابل شمارش از ستاره ها که برای چشم قابل رویت نیستند.
راه شیری را تقریبا" می توان مسطح در نظر گرفت که تنها قسمت مرکزی این کهکشان کمی برآمدگی دارد. قطر این کهکشان چیزی حدود 120 هزار سال نوری بوده و اگر ابرهای پیچی اطراف آنرا هم در نظر بگیریم این قطر می تواند به 300 هزار سال نوری هم برسد. فاصله خورشید ما از مرکز کهکشان راه شیری چیزی حدود 30 هزار سال نوری میباشد و برآوردها نشان می دهد که حدود 400 بیلیون ستاره در کهکشان ما وجود دارد. برای درک عظمت هستی همین بس که تا کنون برآورد دانشمندان از تعداد کهکشان هایی که وجود دارد به عددی حدود 120 بیلیون میرسد. قسمتهای اصلی کهکشان ما
 قسمتهای مختلف کهکشان راه شیری در قسمت مرکزی یک هسته برآمده وجود دارد که به آن Bluge گفته میشود. تراکم جرمی ستاره ها در این محدوده بسیار بالا می باشد و سن ستاره هایی که در این قسمت قرار دارد به بیش از 10 بیلیون سال میرسد.
دیسک (Disk) قسمت تقریبا" مسطحی است شامل تعداد زیادی ستاره و اجرام آسمانی که همراه کهکشان حرکت می کند. خورشید و منظومه شمسی نیز در همین قسمت از کهکشان راه شیری قرار دارند که در هر 250 میلیون سال یکبار به دور هسته مرکزی کهکشان راه شیری گردش می کنند. اغلب اجرامی که در این قسمت قرار دارند جوان بوده و سن آنها از حدود یک میلیون سال به بالا می باشد. اطراف دیسک قسمتهایی بنام هاله (Halo) قرار دارد که شکل گیری آن به اوایل پیدایش کهکشان راه شیری بر می گردد شاید چیزی حدود 10 تا 15 بیلیون سال پیش. علاوه بر اجرام موجود در این قسمت، توده هایی از گازهای بسیار گرم و یونیزه شده نیز در هاله کهکشان راه شیری موجود هست. مطالعاتی که در باره گردش کهکشان راه شیری انجام شده است نشان می دهد که جرم این قسمت بیشتر توسط موادی که بخوبی شناسایی نشده اند و به آنها dark-matter گفته میشود تشکیل شده است و در کل جرم کلی کهکشان ما را احاطه کرده اند. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 11:35 قبل از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
نکاتی راجع به چشم مشتری  تصویر سیاره مشتری و نزدیکترین ماه آن Io که توسط فضاپیمای Cassini در سال 2000 تهیه شده است. عکسی را که مشاهده می کنید توسط فضاپیمای Cassini ناسا (NASA) در اول دسامبر 2000 از قسمتی از سیاره مشتری (Jupiter) که در آن بخش دایره ای شکل قرمز رنگی که به چشم مشتری معروف است، مشخص می باشد گرفته شده است. این عکس رنگی از فاصله 28.6 میلیون کیلومتری این سیاره تهیه شده است و دارای دقتی معادل 170 کیلومتر مربع برای هر پیکسل می باشد که در آن نزدیکترین قمر ژوپیتر بنام Io نیز قابل مشاهده می باشد.
لبه های نقطه قرمز بیضی شکل در این سیاره از ابر و مه بسیار شدید آمونیاک پوشیده شده است که در شکل بخوبی قابل مشاهده می باشد و همانطور که می بینید این نقطه در سطح سیاره همانند یک مارپیچ می ماند که از بیرون به سمت داخل پیچ می خورد. گالیله (Galileo)، فضاپیمای قبلی که تحقیقاتی راجع به چشم مشتری انجام داده بود به این نتیجه رسیده بود که گازهای موجود در قسمت های بیرونی چشم مشتری با سرعت زیاد و بطور دائمی در جهت عقربه های ساعت حرکت می کنند، حال آنکه قسمت های درونی این ناحیه با سرعت کمتر و در خلاف جهت عقربه های ساعت حرکت می کنند. با نزدیکتر شدن فضاپیمای Cassini به مشتری یافته های قبلی تایید و مشخص شد که هرچه به سمت داخل چشم بیشتر حرکت کنیم مارپیچ ها تیز تر هم می شود. Cassini پس ارسال این عکس، در تاریخ سی ام دسامبر 2000 به نزدیکترین فاصله خود تا مشتری، یعنی 10 میلیون کیلومتری رسید. نکته مهمی که Cassini مشخص کرد آن بود که چشم مشتری نسبت به زمانی که فضاپیماهای گالیله یا Voyager از آن تصویر برداری کرده بودند تغییرات محسوسی نموده است. در آن زمان اطراف چشم مشتری نواحی ای موجود بود که در آنها دیگر ابر های آمونیاک وجود نداشت و این نواحی طبیعتا" تیره دیده می شد. اما تصویر برداری های جدیدتر Cassini نشان داد که این نواحی بتدریج در حال پر شدن با ابرهای آمونیاک هستند و این روندی کلی است. به همین دلیل سیاره مشتری نسبت به دو دهه قبل پر نور تر و روشنتر دیده می شود. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 11:27 قبل از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
مأموریت آپولو 11  صحنه پرتاب آپولو 11 آپولو 11 اولین ماموریت انسان روی کره ماه بود. اولین انسانهای زمینی که توانستند پای خود را در کره ماه بگذارند عبارت بودند از نیل آرمسترانگ (Neil Armstron) و باز آلدرین (Buzz Aldrin) که توانستند در تاریج 20 جولای 1969 در کره ماه فرود آمده و روی آن قدم بزنند. با این ماموریت راه برای فتح کره ماه توسط سایر سفینه ها باز شد.
آپولو 11 در ساعت 13:32:00 UTC شانزدهم جولای 1969 از پایگاه کیپ کندی (Cape Kennedy) به فضا پرتاب شد. چهار روز بعد در ساعت 20:17:40 UTC سفینه به روی ماه نشست. اما به محض آنکه آپولو 11 روی سطح ماه فرود آمد، قبل از همه چیز فضانوردان سفینه را آماده ترک ماه کردند چرا که بر آنها مشخص نبود که چی اتفاقی ممکن است در آنجا رخ دهد.
بامداد فردای آنروز یعنی 21 جولای در ساعت 02:56:15 UTC ، آرمسترانگ بعنوان فرمانده تیم اولین کسی بود که از سفینه پیاده شد و بلافاصله به ضبط تصاویر پیاده شدن خود - درواقع جای پای خود - در ماه نمود. پس از آن آلدرین قدم به ماه گذاشت و آن دو مقداری از خاک و سنگهای موجود در سطح ماه - حدود 22 کیلوگرم - را نیز برای بازگرداندن به زمین بعنوان نمونه برداشتند.  جداشدن eagle برای فرود روی سطح ماه شکل روبرو صحنه جداشدن قسمتی که آرامسترانگ و آلدرین در آن قرار دارند (Eagle) از قسمت فرمان (Command) را نمایش می دهد. فضانورد دیگری بنام میشل کالینز (Michael Collins) مسئولیت خلبانی قسمت فرمان را بعهده داشت که روی ماه پیاده نشد.
به علت عدم شناخت و محدودیت هایی که داشتند در همان روز ساعت 17:54:01 UTC از سطح ماه برای بازگشت به سمت زمین حرکت کردند. فضانوردان در مجموع حدود 21 ساعت و نیم روی سطح ما بودند.
آزمایشهایی که بعدها روی نمونه سنگهای آورده شده انجام شد نشان داد که این سنگ ها عمری بیش از 3.7 بیلون سال زمینی دارند.  زمین از دید ماه که توسط آپولو 11 تهیه شد فضانوردان علاوه بر جمع آوری خاک و سنگ از سطح کره ماه آزمایشهایی را نیز انجام دادند که از مهمترین آنها می توان به موارد زیر اشاره کرد : - آزمایشات مقاومت مصالح برای شناخت بیشتر خصوصیات فیزیکی مواد سطح کره ماه - جمع آوری مقداری از بادهایی که در سطح ماه می وزد برای آزمایش در زمین - آزمایشهای زلزله نگاری برای بررسی اعماق سطح کره ماه - تعیین فاصله میان ماه و زمین با کمک لیزر - آزمایشهایی بر روی گرد و غبار سطح ماه |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 11:24 قبل از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
یک انفجار بزرگ  سحابی اوریون (Orion) منظومه شمسی نیز روزگاری توده ای از گاز و غبار بوده است تئوری Big Bang سعی دارد پیدایش جهان هستی را توضیح دهد، طبق این نظریه جهان هستی میان 10 تا 20 بیلیون (میلیون میلیون) سال پیش بر اثر انفجار بزرگی تشکیل شده است و باعث شده تا اجرام بزرگ آسمانی به اطراف پخش شوند.
در سال 1927 یک کشیش بلژیکی بنام جرج لماتر (Georges Lemaître) اولین کسی بود که بیان کرد جهان هستی بر اثر یک انفجار بزرگ شکل گرفته است، نظریه او بر اساس یافته های ستاره شناسانی بود که مسئله تغییر (شیفت) طیف نور ستارگان دور دست را ارائه کرده بودند. سالها بعد ادوین هابل (Edwin Hubble) به شواهدی دست پیدا کرد که نظریه لماتر را تایید می کرد. او در یافت که کهکشان های دور از کهکشان ما با سرعتی که متناسب با فاصله آنها با راه شیری هست در حال دور شدن از ما می باشند. تئوری انفجار بزرگ در ابتدا برای توجیه علت دور شدن کهکشان ها از یکدیگر ارائه شد اما در سال 1964 ، دو دانشمند بنامهای آرنو پنزیاس (Arno Penzias) و روبرت ویلسون (Robert Wilson) توانستند تشعشعاتی را ثبت کنند که از نظر آنها ادامه تشعشعات یک انفجار بزرگ اولیه بوده است که هنوز در حال انتشار می باشند. کشف این دو دانشمند بقدری مهم بود که بعدها جایزه نوبل را بخود اختصاص داد. اگرچه امروزه اغلب دانشمندان تئوری انفجار بزرگ را قبول دارند اما به احتمال زیاد هرگز نخواهند توانست آنرا به اثبات برسانند و همواره سئوالهای بی پاسخی پیش روی دانشمندان باقی خواهد ماند. لازم به ذکر است که به عقیده اخترشناسان منظومه شمسی حدود 4.5 بیلیون سال پیش در اثر تخریب یک توده بزرگ از گاز و غبار که مواد اولیه تشکیل ستارگان و سیارات هستند بوجود آمده است. این تخریب ممکن است به دلیل برخورد این توده با توده دیگر و یا بر اسر تشعشعات موجی انفجار یک ستاره دیگر بوقوع پیوسته باشد. پس از آن، با گذشت حدود 100 هزار سال یکی از سحابی های بوجود آمده بر اثر این واقعه منسجم شده و در مرکز آن جرمی بنام خورشید شکل گرفته و بتدریج منظومه شمسی تشکیل شده است. تاريخ كيهان معمولاً به 8 مقطع متفاوت وغير مساوي تقسيم مي شود مرحله اول (صفر تا 10 به توان 34 - ثانيه ) پژوهشگران مي كوشند تا اسرار اين ثانيه ها را پيدا كنند امّا درست براي ما روشن نيست كه چه چيزي تبديل به گلوله اتشين شده است .احتمالاً حرارت باورنكردني اين مان 10به توان 32 وفقط 10 به توان -33 ثانيه سانتي متر طول داشته باشد . در حدود 10به توان -30 تا 10 به توان -32 ثانيه پس از نفجار نخستين ، عالم جوان شايد با سرعتي فوق العاده زياد انبساط يافته است . اين فرايند را تورم مي نامند . مرحله دوم ( 10به توان 43 - ثانيه تا 10 به توان32 - ثانيه ) در ازاي هر ذره ، پاد ذرّ اي نيز وجود دارد كه از به اصطلاح پاد ماده يا ضدّ ماده تشكيل ميشود . هر گاه يك ذره با پاد ذره خود برخورد كند ، هر دو منهدم شده وتبديل به يك تشعشع برف اسا ميشود .اولين سنگ بناي ماده مثلاً كوارك ها والكترونها وپاد ذره هاي انها ، از برخورد پرتو ها با يكديگر به وجود ميايند قسمتي از اين سنگ بن ها ، دوباره با يكديگر برخورد ميكند وبه صورت تشعشع فرو مي پاشددر لحظه هاي آغازين ، ذرات فوق سنگين x بيشتر مييتوا نستهاند به وجود آمده باشنداين ذرات در هنگام فرو پاشي ماده بيشتري نسبت به ضدماده ايييجاد ميكنند . مانند ايجاد كوارك هاي بيشتر نسبت به انتي كوارك ها . ذرات x كه فقط در همان اولين اجزاء بسيار كوچك ثانيه ها وجود داشته اند براي ما افزوني ماده در برابر ضد ماده اين ميراث مهم را به جا گذاشته اند این نوشته از کتاب فیزیک نوین هست اگر مقاطع بعدی را می خواهید بگید در ضمن شواهد زیادی برای اثبات بیگ بنگ یا انفجار بزر گ هست. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 11:18 قبل از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
تلسکوپ فضایی هابل  تلسکوپ فضایی هابل طی قرنهای 16 و 17 میلادی تحولی در دیدگاه بشر نسبت به آسمان و زمین روی داد. منجمانی چون کپرنبک، گالیله و کپلر بکمک تلسکوپ دامنه آگاهی بشر از هستی را وسعت بخشیدند. تا آن زمان شناخت بشر از آسمان محدود به قوه بینایی بود و ابزاری برای مشاهده آسمان وجود نداشت. این منجمان با بهره گیری از تلسکوپ، بر باورهای باطل بشر درباره مرکزیت زمین در کائنات، خط بطلان کشید.
تلسکوپ در قرن 18 برای منجمان به ابزاری غیر قابل چشمپوشی بدل شده بود. با پیشرفت فن تراش عدسی ها و علوم اپتیک، تلسکوپهای بزرگتر و بهتر در رصد خانه ها نصب شد. حال آدمی سیارات و ستارگانی را می دید که قبل از اختراع تلسکوپ از وجود آنها بی خبر بود. او به مدد تلسکوپ پی برد جهان بزرگتر از پندارهایش است.
با افزایش بزرگنمایی و وضوح تصاویر تلسکوپها، حوضه شناخت بشر از دنیای پیرامونش، بزرگ و بزرگتر شد. با این حال در آغاز قرن بیستم، اغلب ستاره شناسان اعتقاد داشتند که، جهان فقط از یک کهکشان تشکیل شده است که همان راه شیری است که منظومه شمسی از اجزای آن است. در سال 1924 ادوین هابل، ستاره شناس آمریکایی با استفاده از تلسکوپ 100 اینچی خود کهکشانهای بسیاری، خارج از کهکشان راه شیری، رصد کرد. وی مشاهده کرد که کهشکانها در حال دور شدن از یکدیگر هستند. پس جهان در حال گسترش است. کشف وی بار دیگر مرزهای شناخت هستی را فرو ریخت و در پی آن نظریه انفجار بزرگ مطرح شد که تاکنون بهترین پاسخ به دورشدن کهکشانهاست. منجمان، برای مشاهده بهتر آسمان، تلسکوپها را در کوهستانها و نواحی عاری از گرد و غبار و نور شهرها، نصب می کنند با این وجود برای رصد آسمان، در بند شرایط جوی هستند. تلسکوپی در فضا  Edwin Powell Hubble در سال 1923 هرمان ابرت، که یکی از بزرگان صنایع موشکی آلمان، در مقاله ای به امکان قرارگیری تلسکوپی در مدار، توسط راکت، اشاره کرد. در سال 1946 دانشمند دیگری بنام لیمان اسپیتزر، به بررسی مزایای بهره گیری از تلسکوپی در آنسوی اتمسفر آشفته زمین پرداخت. لیمان وجود گازها و گرد و غبار موجود در جو زمین را عامل افت کیفی تصاویر بدست آمده از اجرام آسمانی می دانست. در سالهای 1960 تا 1970 میلادی دانشمندان بر لزوم بهره گیره از تلسکوپی بزرگ در خارج از جو زمبن توافق داشتند ولی سفینه ای که بتواند تلسکوپی بزرگ و کار آمد را در مدار قرار دهد، وجود نداشت.
با ساخته شدن شاتل فضایی و امکان حمل محموله های بزرگ پروژه ساخت تلسکوپ فضایی سرعت گرفته و سر انجام در سال 1985 یک عدد تلسکوپ فضایی توسط ناسا آماده قرارگیری در مدار بود. بعدها این ابزار پیچیده و دقیق بیاد منجم بزرگ آمریکایی، هابل نام گرفت. تا سال 1990 که مشکلات حمل تلسکوپ فضایی برطرف می گشت، از آخرین تکنولوژی ها، برای به روز آوری و ارتقا ابزارهای دقیق تلسکوپ فضایی استفاده شد. از جمله سلولهای خورشیدی، کامپیوترها و ابزار های مخابراتی و هدایت آن ارتقا یافت و آزمایشهای بسیاری برای اطمینان از صحت کارکرد تلسکوپ فضایی به عمل آمد. در نهایت در سال 1994 شاتل فضایی دیسکاوری، تلسکوپ فضایی را در فضا رها کرد تا چشمان بشر از فراز جو مغشوش زمین، نظاره گر بی کران آسمان باشد. بدینسان هابل در مداری به فاصله 600 کیلومتری زمین قرار گرفت، تا پرده از اسرار هستی بردارد. بهره گیری مداوم از آخرین تکنولوژی هابل بگونه ای طراحی شد، که قابلیت، سرویس و بهبود سیستمهایش توسط فضانوردان مهیا باشد. این ماشین پیچیده و دقیق از قطعاتی تشکیل می شود که جداگانه قابل ارتقا هستند. هابل تاکنون بارها توسط فضانوردان تعمیر و ویا اجزای سیستمهایش به روز شده اند. ضریب دقت و کیفیت تصاویر هابل تاکنون بیش از 10 برابر ارتقا یافته است. خطاهای لنزها و ابزارهایش طی سالها رفع شده، و اکنون تصاویری بسیار واضح تهیه و به زمین ارسال می کند. این تلسکوپ به مدد بازسازی و به روز آوری مداوم توانسته است پس از 15 سال همچنان به ارسال تصاویر بی نظیرش بپردازد. کوششهای هابل • هابل هر روز بین 10 تا 15 گیگابایت تصویر برای ستاره شناسان ارسال می کند. حجم این داده ها تا کنون بیش از 10 ترا بایت بوده است. • هابل بیش از 400000 رصد جداگانه از اجرام آسمانی به عمل آورده است. • هزاران مقاله نجوم بر اساس اطلاعات هابل نوشته شده است. • هابل هر 95 دقیقه یک دور مدار خود به دور زمین را می پیماید و تا کنون مسافتی بالغ بر 3 میلیارد مایل پیموده است. • هابل سرانجام تحقیقات 8 ساله محاسبه سرعت گسترش کهکشنها را از یکدیگر پابان داد. • هابل اولین تلسکوپ نوری بود که توانست از یک سیاه چاله تصویر برداری کند. این سیاه چال جرمی معادل چندیدن میلیارد برابر خورشید دارد. • هابل برای اولین بار تصاویری واضح از تولد و مرگ ستارگان ارائه داد. • در سال 1994 هابل از برخورد ستاره ای دنباله دار با مشتری تصویربرداری کرد. • دور ترین و قدیمی ترین اجرام آسمانی نسبت به زمین که تا کنون نور آنها به زمین رسیده است نیز توسط هابل ثبت شده اند. تاکنون بهترین تصاویر بدست آمده از اجرام آسمانی توسط هابل تهیه شده اند. این تلسکوپ بزودی باز نشسته می شود و اکنون دانشمندان به دنبال جایگزینی آن هستند. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 11:15 قبل از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
شاتل انجام تعمیرات اساسی طی ده ماه در سال 1998
شاتل به سفینه هایی گفته میشود که برای ماموریتهای فضایی ساخته میشوند. شاتلها را در اصطلاح Space Transportation System به معنی سیستم حمل و نقل فضایی میگویند و طراحی و ساخت به گونه ای انجام میگیرد که حداقل انجام 100 ماموریت را بتواند انجام دهد. شاتل مثل یک راکت (موشک) پرتاب شده و مانند هواپیما فرود میاید. در حال حاضر به تعداد سه عدد از این نوع سفینه های فضایی شاتل فعال بوده و برای انجام ماموریتها استفاده میشود که عبارتند از Discovery, Atlantis و Endeavour. این سفینه ها تا کنون توانسته اند فقط حدود یک چهارم ماموریت هایی را که برایشان در نظر گرفته شده به انجام برسانند.
کلمبیا (Columbia) اولین شاتل بود که به سفارش مرکز فضایی کندی ناسا (NASA's Kennedy Space Center) در سال 1979 ساخته شد. تا به حال شاتلهای Columbia, Challenger, Discovery, Atlantis ,Endeavour جمعا" 113 ماموریت فضایی انجام داده اند و در مجموع توانسته اند 600 فضانورد را حمل کرده و چیزی بیش از 1360 تن بار را به فضا ببرند که این شامل تلسکوپ فضایی هابل (Hubble Space Telescope) و سایر وسایل ساخت و تجهیزات پایگاه بین المللی فضایی (International Space Station - ISS) نیز میشود. فهرست این شاتلها تا به امروز این چنین است: - Columbia : اولین شاتل ساخته شده در سال 1979 و به به سفارش مرکز فضایی کندی ناسا که در اول فوریه سال 2003 بعد از انجام موفقیت آمیز ماموریت با هفت سرنشین موقع فرود منفجر شد. - Challenger : به سفارش KSC در جولای 1982 و در28 ژانویه 1986 با هفت سرنشین موقع پرتاب منفجر شد. - Discovery : در نوامبر 1983 ساخته شد. - Atlantis : در آوریل 1985 ساخته شد. - Endeavour : در می 1991 برای جایگزینی سفینه Challenger در فلوریدا ساخته شد. اصولا" یک سفینه فضایی از سه قسمت اصلی تشکیل شده است : 1- قسمتی که خدمه در آن هستند، 2- تانکر سوخت خارجی و 3- دو پیشران (دو تانک سوخت جامد) که تامین کننده بخش عمده بالابرنده شاتل در دو دقیقه اول پرتاب هستند.  شاتل در سکوی پرتاب همه این اجزا در سفرهای بعدی شاتل دوباره مورد استفاده قرار میگیرند بجز تانک سوخت خارجی که بعد از اتما م سوخش در فضا رها شده ودر اتمسفر زمین میسوزد. ماموریتها هر جایی در فضا میتوانند باشند در مدت زمانی بین 5 تا 16 روز. معمولا" در اولین پروازهای شاتل آنها کمترین خدمه (2 نفر) را حمل میکنند و بیشترین تعداد افراد معمولا" 8 نفر اند. ارزش یک شاتل بیشتر از دو میلیون پوند است و طراحی وساخت آن یک کار فوق العاده تخصصی و حساس مهندسی است و در آن از انواع رشته های مهندسی، ریاضی، فیزیک، بعضی گرایشهای شیمی و مهندسی سیستم استفاده میشود . دو دقیقه بعد از پرتاب، شاتل به ارتفاع تقریبا" 45 کیلومتری میرسد که در این لحظه دو تانک سوخت جامد تمام شده و از شاتل جدا میشوند و در اقیانوس جایی که ناسا برایشان پیشبینی کرده میافتند و بوسیله تیم ناسا از آب گرفته میشوند تا به مرکز برده شوند وبرای پرتاب بعدی استفاده شوند. وقتی شاتل 8 دقیقه و 40 ثانیه مسافت متناظرش را طی کرد تانک سوخت مایع خارجی (External Tank) سوختش تمام شده، در فضا رها شده ودر جو میسوزد ودر حدود 35 دقیقه بعد از پرتاب، دو پیشران موتور شروع به کار میکنند ودر مدت سه دقیقه کار میکنند تا شاتل را در مدار نهایی که برایش در نظر گرفته شده قرار دهند؛ به محض اتمام ماموریت و بازگشت به جو زمین شاتل بدون هیچ نیروی بازدارنده موتوری در پایگاه فرودآمده و به نرمی میاستد. اگرچه شاتل برای حداکثر 20 سال کار طراحی میشوند ولی دائما" دانشمندان و مهندسین در حال ارتقا سیستم هستند. بدون اغراق ناسا هزاران تغییر و تحول کوچک و بزرگ اساسی در طراحی این شاتلها انجام داده است که مایه لیاقت و به رسمیت شناختن ناسا است. فقط از سال 1992 ناسا در حال طراحی وساخت و ارتقا سیستم به منظور داشتن ضریب ایمنی بالاتر و کاهش برخی مشکلات گزارش شده حین پرواز شاتل ها بوده که توانسته به 70 درصد از آن نائل شود. ولی در طول همین مدت ارزش عملکردی شاتل تا 40 در صد کم شده که معادل مبلغی حدود یک چهارم بیلیون دلار بوده است. با این حال در این مدت به خاطر کاهش وزن و ارتقا سیستم، شاتل توانست 8 تن بار بیشتر حمل کند. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 23 بهمن1386ساعت 11:10 قبل از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
لباس فضانوردی  لباس فضانوردی شما ممکن است بتوانید مدتی بدون بارانی، زیر باران یا بدون لباس زمستانی زیر برف باشید ولی مطمئنا" هیچ کدام از ما قادر نیستیم در اتمسفر خشن یا فضا حتی برای یک ثانیه هم بدون لباس مناسب جان سالم بدر ببریم. فضانوردان هنگامی که داخل ایستگاه فضایی یا در شاتل مشغول کار و زندگی هستند، به پوشیدن لباس مخصوص نیازی ندارند و گذشته از فقدان گرانش در داخل شاتل یا ایستگاه فضایی، آنها تفاوت دیگری را با زمین احساس نمی کنند. فضانوردان آنجا با لباسهای راحت و شلوار راحتی و اغلب بدون کفش هستند؛ اما هنگامی که یکی از آنها برای کار مجبور شود به بیرون از سفینه برود، اینجا مشکلات شروع میشوند.
ضرورت استفاده از لباس فضانوردی
اگر انسان بدون پوشش مخصوص وارد فضا شود ظرف پانزده ثانیه بیهوش میشود و مغز او در مدت 4 دقیقه نابود میشود. حداقل دما در یک روز سرد زمستان در مناطق مسکونی زمین20-30 درجه زیر صفر است است، اما در فضا این دما میتواند به کمتر از 100درجه زیر صفر هم برسد؛ با وجود این اختلافات دمای فاحش، خیلی مهم است که فضانوردان لباس محافظ را قبل از خارج شدن از ایستگاه فضایی یا شاتل بپوشند. از دیگر عوامل بیرونی که برای فضانوردان ایجاد خطر میکند، گردش زباله های فضایی و اجرام آسمانی است با سرعتهای بالا که میتوانند جراحات جدی ایجاد نمایند. بعلاوه تششعات خورشیدی میتوانند به چشمها آسیب بزنند. تششعات فضایی میتوانند باعث بروز بیماری شده و ریسک ابتلا به سرطان در مود آنها خیلی بالا است. اما یک دلیل مهم دیگر برای حفاظت فضانوردان نیاز آنها به اکسیژن است؛ مقدار اکسیژن در فضا بسیار کم است و فشار هوا نیز خیلی پایین، این مقدار کم اکسیژن منجر به خفگی و فشار کم هم باعث میشود بدن ابتدا ذوب و سپس تبخیر شود که هر دو کشنده هستند. لباس فضانوردی بخش کنترل ماموریت ناسا (NASA) هیچ مایل نیست حتی کمترین ریسک غیر ضروری برای فضانوردان وجود داشته باشد. هر کدام از فضانوردان یک دست (یونیت) لباس مخصوص برای داشتن ایمنی در فضا دارند که (Extravehicular Mobility Unit (EMU یا در اصطلاح عامه لباس فضانوردی (space suit) نامیده می شود. EMU دمای بدن را کنترل می کند و تهویه هوا درآن بوسیله یک لوله که در لباسهای داخلی تعبیه شده انجام میشود. لوله های آب گردان، فضانوردان را موقع کار در فضا در راحتی نگه میدارند، این لباس همچنین شامل یک کیف آب برای ذخیره آب و یک مخزن نگهداری آب کثیف است. بعلاوه یک هدفون و یک میکروفون برای برقراری ارتباط و یک سری وسایل ضروری دیگر از جمله تجهیزات این لباسها است. تعداد زیادی از فضانوردان مختلف میتوانند از این لباسها استفاده کنند، بخشهای مختلف آنها قابل تعویض بوده ودر سایز های مختلف وجود دارند. تجهیزات اختصاصی این یونیتها مانند گرمکن های نوک انگشت، سیستمهای خنک کننده، قسمتهایی که روی کلاه متصل شده و برای جلوگیری از بخار تنفس و عرق و ...هستند. همچنین کوله پشتی هایی که میتوانند به فضانورد در مسیر برگشت به سفینه اش در صورتی که طناب اتصالشان با سفینه پاره شود کمک کنند. EMU از فضانوردان در زمانهای بحرانی کاری خارج از محدوده امن ایستگاه فضایی با این لباسهای بی نظیر حمایت میکند و فضانوردان میتوانند در حد ایده آلهای ناسا کار کنند و محیط خشن فضا را دوستداشتنی تر ساز کنند. |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه 9 بهمن1386ساعت 1:36 بعد از ظهر توسط عارف مهاجر |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
با سلام خدمت شما بازدید کننده ی محترم
به وبلاگ نجوم خوش آمدید. لطفا"برای حمایت از این وبلاگ در آخر هر مقاله، نظر خود را مطرح کنید. نام:عارف مهاجر متولد:8/10/1373 محل تولد:شیراز محل سکونت:سرداران وضعیت:محصل(دوم راهنمایی) حرفه:نقاش-خطاط-موسیقیدان علاقه ها:خواننده(محمد اصفهانی و سامی یوسف)رنگها(آبی آسمانی)غذا(ماکارونی)درس(ریاضی) خدا قوّّت |
| پیوندهای روزانه |
|
اختر فیزیک آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
هفته چهارم بهمن 1386 هفته دوم بهمن 1386 |
| پیوندها |
|
بخش مكان هاى ديدنى وتاريخى |
|
RSS
|
